01Wortels
Jonge bomen ontwikkelen een stevige penwortel met daaromheen een netwerk van fijnere wortels. Dit wortelstelsel geeft de boom houvast en neemt water en voedingsstoffen uit de bodem op.[4]
Bonaire PlantengidsDe planten van BonaireFabaceae · vlinderbloemenfamilie
Hymenaea courbaril L.[1]
Twee blaadjes als een paar, een stevige stam en peulen met een verrassende inhoud. Ontmoet een grote boom uit tropisch Amerika, bekend om zijn hout, hars en meelachtige vruchtvlees.
Leer de boom kennenDe regionale flora noemt Hymenaea courbaril palu kuki. De schrijfwijze palu di kuki is niet als standaardnaam bevestigd. Dit is een boom en een andere soort dan Kuki di indjan (Agave vivipara).[2][3][7]
Van wortel tot zaad
Zoek de combinatie van bladeren met twee deelblaadjes en dikke, houtige peulen. Bij een geopende rijpe vrucht zie je grote zaden in droog, meelachtig vruchtvlees.[4][8]
Jonge bomen ontwikkelen een stevige penwortel met daaromheen een netwerk van fijnere wortels. Dit wortelstelsel geeft de boom houvast en neemt water en voedingsstoffen uit de bodem op.[4]
De stam kan hoog en recht opgroeien en zwaar, hard hout vormen. In gunstige omstandigheden bereikt de boom tientallen meters hoogte, met de takken en kroon ruim boven de grond.[4]
Ieder samengesteld blad bestaat uit twee stevige, groene deelblaadjes. Ze staan als een paar naast elkaar en zijn aan de basis opvallend ongelijk van vorm.[8]
Witte tot roomkleurige bloemen staan in groepen aan de uiteinden van de takken. De lange meeldraden steken duidelijk buiten de bloem uit.[1][3]
Een dikke, houtige peul met een harde schil. De rijpe vrucht springt niet vanzelf open. Binnenin zit droog, lichtgekleurd vruchtvlees dat de zaden omhult.[4]
De grote zaden hebben een harde zaadhuid. Die vertraagt het binnendringen van water. In kwekerijen wordt de zaadhuid daarom voor het zaaien vaak zorgvuldig voorbehandeld om de kieming te bevorderen.[4]
Bonaire & de regio
De Antilliaanse flora vermeldt exemplaren van Curaçao, Saba, Sint Eustatius en Sint Maarten. Het natuurlijke verspreidingsgebied loopt van Mexico door tropisch Amerika. Zo verbindt deze boom de eilanden met het vasteland.[1][2]
Onderzoek in Puerto Rico beschrijft vleermuizen als belangrijke bestuivers. Zij brengen stuifmeel tussen bomen over, ook tussen kleine, verspreide groepen. De voortplanting van deze grote boom is zo verbonden met dieren die 's nachts door het landschap bewegen.[5]

Geur & smaak
Bij het openen van de peul komt een opvallende geur vrij. Binnenin zit droog, meelachtig vruchtvlees rond grote zaden. In tropisch Amerika wordt dat vruchtvlees gegeten of in dranken verwerkt.[4]
Hout, hars & kennis
Van suikermolens in Suriname tot kwekerijen op de Maagdeneilanden: verschillende delen van deze boom kregen een eigen gebruik. Deze verhalen volgen de plant door de regio en verder terug in de tijd.
De Encyclopaedie van Nederlandsch West-Indië beschreef het roodbruine courbarilhout als materiaal voor bouw en meubels. Vroeger werd het ook veel gebruikt in suikermolens, vooral voor de schepraderen van waterwerken. Achter de handelsnaam zit daarmee een geschiedenis van timmerwerk en koloniale suikerproductie in Suriname.[8]
Kennis met zorg
VOEDSEL
Het rijpe, meelachtige vruchtvlees rond de zaden wordt gegeten. Het is droog en zoet en kan in dranken worden verwerkt. Het eetbare deel is het vruchtvlees: de harde schil en zaden horen daar niet automatisch bij.[4]
HOUT & HARS
Het harde hout wordt gebruikt voor vloeren, meubels en handvatten. De stam levert ook kopalhars. In historische beschrijvingen uit Suriname verschijnt die hars als brandstof voor toortsen van Marron- en inheemse gemeenschappen.[4][8]
MEDICINAAL GEBRUIK
Schors wordt traditioneel medicinaal gebruikt. Een studie uit 2023 onderzocht schorsextract in cellen en rondwormen en vond bij hogere concentraties schadelijke effecten. Dat onderzoek levert geen bewezen behandeling of veilige dosis voor mensen op.[4][6]
Botanische gegevens, historische documenten en culturele bronnen zijn hieronder per onderwerp terug te vinden. Bij historische cijfers en beschrijvingen staan periode en geografisch bereik vermeld.
Hymenaea courbaril: geaccepteerde naam, familie en natuurlijk verspreidingsgebied.
P. 33–34: palu kuki en exemplaren uit Curaçao en de Bovenwindse eilanden.
Naam West Indian locust en kenmerken van blad en bloemen.
Courbaril: wortels, vruchten, zaden, kieming, hout en eetbaar vruchtvlees.
Onderzoek naar bestuiving door vleermuizen en stuifmeelverplaatsing in Puerto Rico.
Onderzoek naar toxiciteit van schorsextract in cellen en rondwormen.
Jatoba en courbaril als handelsnamen voor hout van Hymenaea.
Artikel Hymenaea courbaril, p. 370: hout en kopalgebruik in Suriname.
P. 13: peulen, vruchtvlees en de naam stinking toe op de Maagdeneilanden.
Hymenaea courbaril in het onderzoeksprogramma voor vermeerdering van inheemse bomen.
Herkomst en rechten van de afbeeldingen. De oorspronkelijke bestanden zijn niet met AI bewerkt; in de paginaweergave kunnen uitsneden zijn gebruikt.
De oorspronkelijke licentie blijft van toepassing op de betreffende foto; zij geldt niet automatisch voor de volledige website.
Bronnen gecontroleerd op 26 september 2026